BASKET LEAGUE

In bocca al lupo

Η μεταγραφή του Alessandro Gentile στον Παναθηναϊκό είναι γεγονός. Ο πρόεδρος έκανε μια κίνηση ματ η οποία φέρνει στο μυαλό κινήσεις μιας παλιότερης, αλλά όχι και τόσο μακρινής εποχής. Αφού ξεπεράσουμε τον αρχικό ενθουσιασμό, ας κοιτάξουμε τα θετικά και τα αρνητικά αυτής της, ομολογουμένως μεγάλης, μεταγραφής.

Έχουν γραφτεί ήδη πολλά για τον Gentile από την ημέρα που πρωτοακούστηκε το ενδεχόμενο να παίξει στον Παναθηναϊκό, γι’ αυτό και θα μιλήσουμε υποθέτοντας ότι ο αναγνώστης έχει ήδη μια εικόνα του παίχτη. Όσον αφορά τα περί συμπεριφοράς του, μιλάμε για ένα παίχτη ο οποίος σε ηλικία 22 χρονών βγήκε MVP των τελικών του ιταλικού πρωταθλήματος, ήταν το σημείο αναφοράς της ομάδας του ΚΑΙ αρχηγός. 22 χρονών όλα αυτά. Ας μην μπούμε σε λεπτομέρειες, ο χαρακτηρισμός που αρμόζει στην περίπτωση του είναι ντίβα. ΟΜΩΣ. Οι συνθήκες τότε στο Μιλάνο με τις συνθήκες τώρα στον Παναθηναϊκό δεν θα μπορούσαν να είναι πιο μακρυά. Αντί για ντίβα, εδώ βρίσκεται για να φτιάξει το όνομα του. Αντί για θεός, εδώ βρίσκεται σε μια ομάδα «έτοιμη» όπου πρέπει να παλέψει για τη θέση του. Χωρίς να δικαιολογούμε τη συμπεριφορά του, αντί για τον παράλογο Ρέπεσα (ΓΚΙΣΤ) εδώ έχει Πασκουάλ που εμπνέει εμπιστοσύνη και μέχρι στιγμής έχει φανεί δίκαιος προς όλους τους παίχτες, οπότε ο Τζεντίλε μπορεί να είναι σίγουρος πως θα τύχει άξιας μεταχείρισης. Σε περίπτωση που δε «βγει» το καλοκαίρι θα ψάχνει πάλι ομάδα, και μάλιστα με ακόμα χαμηλότερες προοπτικές από τώρα. Για ΝΒΑ ούτε λόγος να γίνεται. Στα αποδυτήρια υπάρχουν ήδη δυνατές προσωπικότητες λόγω χαρακτήρα (Μπουρούσης, Παππάς, Φώτσης) όσο και λόγω ρόλου στην ομάδα (Καλάθης, Γκιστ). Την ντίβα δεν μπορεί να την παίξει εδώ.

Την ανησυχία πολλών για τον παραγκωνισμό Χαραλαμπόπουλου/Μποχωρίδη τη συμμερίζομαι. Αλλά ας μην ξεχνάμε την εποχή Ομπράντοβιτς. Η ομάδα έχει υψηλούς στόχους και για να τους πετύχει δεν μπορεί να έχει ξεχωριστό κριτήριο για την εθνικότητα ενός παίχτη. Το μόνο κριτήριο είναι το πόσο καλός παίχτης είσαι. Μπορούν οι Έλληνες ανερχόμενοι παίχτες μας να ξεπεράσουν το επίπεδο παιχτών τύπου Φελντεϊν/Ρίβερς, των λεγόμενων «περαστικών»; Τότε δεν βλέπω τον λόγο γιατί να παραγκωνιστούν αυτοί και όχι ο κάθε Φελντέϊν και ο κάθε Ρίβερς, ακόμα και ο κάθε Τζεντίλε.

Ας περάσουμε στα θετικά όμως, έστω κι αν βιαζόμαστε λίγο. Η αλήθεια είναι πως απ’ ότι έχουμε δει μέχρι στιγμής ο Τζεντίλε είναι πολύ πιο ανεπτυγμένος σαν παίχτης από τον Χαραλαμπόπουλο πχ, ακόμα και αν τα τελευταία 2 χρόνια δεν έχει συνεισφέρει όσο πριν. Αλλά μιλάμε για ένα παίχτη 24 χρονών, όχι 30. Δεν περιμένω κάτι πολύ παραπάνω από τον Ρίβερς, ο Τζεντίλε όμως είναι από τα μεγαλύτερα ταλέντα του ιταλικού μπάσκετ με 3 σεζόν σε κορυφαίο επίπεδο ως διαπιστευτήρια και με σωστή δουλειά μόνο καλύτερος θα γίνει. Δε θέλω να πω μεγάλο λόγο, αλλά μπορούμε να ελπίζουμε πως θα γίνει ένας παίχτης ορόσημο για την ομάδα ΚΑΙ για την κερκίδα. Έχει αυτό το “Γκιστ factor”, είναι συναισθηματικός και δένεται με τους οπαδούς και την ομάδα. Το ενδεχόμενο “upside” είναι τεράστιο. Κερδίζεις όχι μόνο ένα πολύ δυνατό όπλο στην επίθεση (γιατί αμυντικός δεν είναι το παιδί) αλλά και έναν παίχτη που παίζει για την φανέλα. Τέτοιους παίχτες θέλει πάντα μια ομάδα. Συν τοις άλλοις ο Παναθηναϊκός είναι πολύ μεγαλύτερη ομάδα απ’την Αρμάνι, όπως και να το δούμε. Ό,τι κάνει εδώ έχει μεγαλύτερο αντίκρισμα σε σχέση με το Μιλάνο.

Προσωπικά πιστεύω πως το κίνητρο που έχει ο παίχτης αυτός να τα πάει καλά είναι τεράστιο. Με την πλάτη στον τοίχο, του δίνεται η ευκαιρία να κάνει το comeback του στην ομάδα που έπαιξε και μεγαλούργησε ο πατέρας του. Μοιάζει σκηνικό από ταινία και ο μόνος πρωταγωνιστής είναι ο ίδιος. Οι αναγνώστες ίσως συμμερίζονται την συγκίνηση του γράφοντος, αλλά ο ίδιος συστήνει μετριοπάθεια. Δεν τον περιμένουμε σαν την μόνη λύση, αυτό είναι σίγουρο. Ο Τζεντίλε μπορεί να είναι σίγουρος ότι οι οπαδοί είναι έτοιμοι να τον βάλουν στην καρδιά τους, αλλά το καλύτερο για όλους είναι να μην τα βρει όλα έτοιμα. ΠΡΕΠΕΙ να προσπαθήσει για να κερδίσει τη θέση του στην 5άδα, όπως ΠΡΕΠΕΙ να προσπαθήσει για να ακούσει το όνομα του στην κερκίδα. Δεν σας κρύβω πως φοβάμαι λίγο την στάση των οπαδών. Όσο μεγαλύτερες οι προσδοκίες τόσο μεγαλύτερη η κατακραυγή, ειδικά για τέτοιους παίχτες που χαμηλών τόνων δεν τους λες. Απ’ την άλλη εμπιστεύομαι τον Πασκουάλ ώστε να τον εντάξει όσο πιο ομαλά γίνεται. Και να του δώσει χώρο να αναπτυχθεί, αλλά και να τον τιθασεύσει. Εδώ θα φανεί πόσο μάγκας είναι όντως ο Ισπανός. Έχει το καρότο και το μαστίγιο, ξέρει να τα χρησιμοποιήσει σωστά; Ο παίχτης αποτελούσε διακαή πόθο του στην Μπαρτσελόνα, και να που τον απέκτησε. Το πως θα τον διαχειριστεί νομίζω πως είναι ένα στοίχημα που θα καθορίσει την αξιολόγηση της θητείας του.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, ας καλωσορίσουμε όλοι τον γιο του μεγάλου Νάντο και ας ευχηθούμε να γίνει εδώ ο παίχτης που έχει την δυνατότητα να γίνει.

Σχόλια
To Top
Αλλαγή μεγέθους γραμματοσειράς

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο